جواب پدر

پدر گفتش چرا ملكت بكارست
كه گر دستت دهد ناپايدارست
چنين ملكي چنان بِه، هم تو داني،
كه در باقي كني چون هست فاني
وگر در ملك ظلمي كرده باشي
كه تا يك گِرده روزي خورده باشي
جهان چون حسرت آباديست جمله
كفي خاكست يا باديست جمله
مشو غِرّه بملك باد و خاكي
بجاني كرده پيوند هلاكي
كرا آن زندگي با برگ باشد
كه انجامش بزاري مرگ باشد
جهان پُر نوش داروي الهي
مكُش خود را بزهر پادشاهي
اگرچه روستم را دل بپژمرد
چه سود ازنوش دارو چون پسر مرد
طلب كن اي پسر ملكي دگر را
كه سر بايد بُريد آنجا پسر را
جهان را پادشاهاني كه بودند
كه سر در گنبد گردنده سودند
بملك اندر نبودي پشتشان گرم
مگر بر پشتي آن پارهٔ چرم
همه در زيرِ چرم آرام كرده
درفش كاويانش نام كرده
ز ملكي چون نمي‌گيري كناره
كه بر پايست از يك چرم پاره؟
چو شاهي از درفش لختِ چرمست
بغايت كفشگر زان پشت گرمست
مرا ملكي كه اصلش چرم باشد
بدان گر فخر آرم شرم باشد
چو سِرّ كارها معلوم گردد
بسا آهن كه در دم موم گردد
در آن موضع كه عقل آنجاست مدهوش
اگر كوهست گردد عِهنِ منفوش
چو ملك اين جهاني بس جَهانست
چو نيكو بنگري ملك آن جهانست
زهي آدم كه پيگ عشق دريافت
بيك گندم ز ملك خلد سر تافت
اگر خواهي كه يابي ملكِ جاويد
ترا قرصي ز عالم بس چو خورشيد