(۳) حكايت نوشروان عادل

چنين گفتست نوشروانِ عادل
كه گر ميري ز درويشي قاتل
ترا بهتر بوَد آن زخمِ شمشير
كه از نان فرومايه شوي سير
مشو با اهلِ دنيا در ستيزه
كه مرداريست و مشتي كِرم ريزه
بيك ره اهلِ دنيا در رياست
چو كِرمانند در عين نجاست
زر و سيم و قبول و كار و بارت
نيايد در دم آخر بكارت
اگر اخلاص باشد آن زمانت
بكار آيد وگرنه واي جانت
بهر چيزي كه در دنيا كمالست
يقين مي‌دان كه آن در دين وبالست