(۴) حكايت در ذمّ دنيا

چنين دادست صاحب شرع فتوي
كه هر كو يك سخن گويد ز دنيي
به پانصد سال ره كانرا شمارست
ز جنّت دور افتد، اين چه كارست
ز دنيا يك سخن، خود چون بوَد آن
كه گر افزون بود افزون بود آن
كسي كو عمر در دنيي بسر برد
قوي مردي بوَد، در دين اگر مُرد
چو كُشتي در ره دنيا تو خود را
خري باشي كه باشي گول و خود را
ز دنيي جزپشيماني چه خيزد
نمي‌داني ز ناداني چه خيزد؟