(۵) حكايت مرد خاك بيز

چنين گفت آن يكي با خاك بيزي
كه مي‌آيد شگفتم ازتو چيزي
كه گم ناكرده مي‌جوئي تو عاجز
نيابي چيزِ گم ناكرده هرگز
عجبتر، گفت، زين چيزي دگر هست
كه گم ناكردهٔ گر ندهدم دست
بغايت مي برنجم وين شگفتي
بسي بيشست ازان اوّل كه گفتي
نه بتوان يافت نه گم مي‌توان كرد
نه خاموشي رهست و نه بيان كرد
غرض آنست زين تا تو نباشي
نه اين باشي نه آن هر دو تو باشي