(۱۱) مناجات ابراهيم ادهم

به پيش كعبه ابراهيم ادهم
بحق مي‌گفت كاي داراي عالم
مرا معصوم خواه و بي گنه دار
گناهي كان رود زانم نگه دار
يكي هاتف خطابش كرد آنگاه
كه اين عصمت كه مي‌خواهي تو در راه
همين بودست از من خلق را خواست
اگر كار تو و ايشان كنم راست
كه تا جمله بهم معصوم مانيد
همه از رحمتم محروم مانيد
هزاران بحرِ رحمت بي قياسست
وليكن بنده را جاي هراسست
ندارم از جهان جز بيمِ جان من
ز درد او زبان ترجمان من
چو من از عمر بهبودي نديدم
زيان ديدم ولي سودي نديدم
بمُردن راضيم زين زندگاني
اگر بازم رهاني مي‌تواني
ز سر تا پاي من جاي نظر نيست
كه بروي هر زمان زخمي دگر نيست