(۱۴) حكايت بشر حافي كه نام حق تعالي بمشك بيالود

در اوّل روز مي‌شد بشرِ حافي
ز دُردي مست امّا جانش صافي
مگر يكپاره كاغذ يافت در راه
بر آن كاغذ نوشته نامِ الله
ز عالم جز جَوي حاصل نبودش
بداد و مشك بستد اينت سودش
شبانگه نامِ حق را مردِ حق جوي
بمشك خود معطّر كرد وخوش بوي
در آن شب ديد وقت صبح خوابي
كه كردندي به سوي او خطابي
كه اي برداشته نام من از خاك
بحرمت كرده هم خوش بوي و هم پاك
ترا مرد حقيقت جوي كرديم
همت پاك و همت خوش بوي كرديم
خدايا بس كه اين عطّارِ خوش گوي
بعطر نظم نامت كرد خوش بوي
چه گر عطّار ازان خوش گوي بودست
كه نامت جاودان خوش بوي بودست
تو هم از فضل خاك آن درش كن
بنام خويشتن نام آورش كن
كه جز از فضل تو روئي ندارد
گر از طاعت سر موئي ندار