حكايت رفتن مصطفي بسوي غار و خفتن علي در بسترش

گر علي بود و اگر صديق بود
جان هر يك غرقهٔ تحقيق بود
چون بسوي غار مي‌شد مصطفا
خفت آن شب بر فراشش مرتضا
كرد جان خويشتن حيدر نثار
تابماند جان آن صدر كبار
پيش يار غار، صديق جهان
هم براي جان او در باخت جان
هر دو جان بازان راه او شدند
جان فشانان در پناه او شدند
تو تعصب كن كه ايشان مردوار
هر دو جان كردند بر جانان نثار
گر تو هستي مرد اين يا مرد آن
كو ترا يا درد اين يا درد آن
همچو ايشان جان فشاني پيشه گير
يا خموش و ترك اين انديشه گير
تو علي داني و بوبكر اي پسر
وز خداي عقل و جاني بي‌خبر
تو رها كن سر به مهر اين واقعه
مرد حق شو روز و شب چون رابعه
او نه يك زن بود او صد مرد بود
از قدم تا فرق عين درد بود
بود دايم غرق نور حق شده
از فضولي رسته، مستغرق شده