حكايت اسكندر كه خود به رسولي مي‌رفت

گفت چون اسكندر آن صاحب قبول
خواستي جايي فرستادن رسول
چون رسد آخر خود آن شاه جهان
جامه پوشيدي و خود رفتي نهان
پس بگفتي آنچ كس نشنوده است
گفتي اسكندر چنين فرموده است
در همه عالم نمي‌دانست كس
كين رسول اسكندر است آنجا و بس
هيچ كس چون چشم اسكندر نداشت
گرچه گفت اسكندر و باور نداشت
هست راهي سوي هر دل شاه را
ليك ره نبود دل گم راه را
گر برون حجره شد بيگانه بود
غم مخور خوردي درون هم خانه بود