گفتهٔ عباسه دربارهٔ روز رستخيز

گفت عباسه كه روز رستخيز
چون زهيبت خلق افتد در گريز
عاصيان و غافلان را از گناه
رويها گردد به يك ساعت سياه
خلق بي‌سرمايه حيران مانده
هر يك از نوعي پريشان مانده
حق تعالي از زمين تا نه فلك
صد هزاران ساله طاعت از ملك
پاك بستاند همه از لطف پاك
وافكند اندر سر اين مشت خاك
از ملايك بانگ خيزد كاي آله
از چه بر ما مي‌زنند اين خلق راه
حق تعالي گويد اي روحانيان
چون شما را نيست زين سود و زيان
خاكيا ن را كار مي‌گردد تمام
نان براي گرسنه بايد مدام
ديگري گفتش مخنت گوهرم
هر زماني مرغ شاخ ديگرم
گاه رندم، گاه زاهد ،گاه مست
گاه هست و نيست و گاهي نيست و هست
گاه نفسم در خرابات افكند
گاه جانم در مناجات افكند
من ميان هر دو حيران مانده
چون كنم در چاه و زندان مانده
گفت باري اين بود در هر كسي
زانك مرد يك صفت نبود بسي
گر همه كس پاك بودي از نخست
انبيا را كي شدي بعثت درست
چون بود در طاعتت دلبستگي
با صلاح آيي به صد آهستگي
تا كه نكند كره عمري سركشي
تن فروندهد به آرام و خوشي
اي تنورستان غفلت جاي تو
كردهٔ مطلوب سر تا پاي تو
اشك چون شنگرف اسرار دلست
سيرخوردن چيست، زنگار دلست
چون تو دايم نفس سگ را پروري
كم نه آيد از مخنث گوهري