حكايت ديوانه‌اي كه از سرما به ويرانه‌اي پناه برد و خشتي بر سرش خورد

گفت آن ديوانهٔ تن برهنه
در مياه راه مي‌شد گرسنه
بود باراني و سرمايي شگرف
تر شد آن سرگشته از باران و برف
نه نهفتي بودش و نه خانه‌اي
عاقبت مي‌رفت تا ويرانه‌اي
چون نهاد از راه در ويرانه گام
بر سرش آمد همي خشتي ز بام
سر شكستش خون روان شد همچو جوي
مرد سوي آسمان بركرد روي
گفت تا كي كوس سلطاني زدن
زين نكوتر خشت نتواني زدن