حكايت مردي كه صورت افلاك بر تختهٔ خاك ميكشيد

ديده باشي كان حكيم بي خرد
تخته‌اي خاك آورد در پيش خود
پس كند آن تخته پر نقش و نگار
ثابت و سياره آرد آشكار
هم فلك آرد پديد و هم زمين
گه بر آن حكمي كند گاهي برين
هم نجوم و هم برون آرد پديد
هم افول و هم عروج آرد پديد
هم نحوست، هم سعادت بركشد
خانهٔ موت و ولادت بركشد
چون حساب نحس كرد و سعد از آن
گوشهٔ آن تخته گيرد بعد از آن
برفشاند، گويي آن هرگز نبود
آن همه نقش و نشان هرگز نبود
صورت اين عالم پر پيچ پيچ
هست همچون صورت آن تخته هيچ
تو نياري تاب اين، كنجي گزين
گرد اين كم گرد و در كنجي نشين
جملهٔ مردان زنان اينجا شدند
از دو عالم بي‌نشان اينجا شدند
چون نداري طاقت اين راه تو
گر همه كوهي نسنجي كاه تو