غزل شماره ۱۳۲

به آب روشن مي عارفي طهارت كرد
علي الصباح كه ميخانه را زيارت كرد
همين كه ساغر زرين خور نهان گرديد
هلال عيد به دور قدح اشارت كرد
خوشا نماز و نياز كسي كه از سر درد
به آب ديده و خون جگر طهارت كرد
امام خواجه كه بودش سر نماز دراز
به خون دختر رز خرقه را قصارت كرد
دلم ز حلقه زلفش به جان خريد آشوب
چه سود ديد ندانم كه اين تجارت كرد
اگر امام جماعت طلب كند امروز
خبر دهيد كه حافظ به مي طهارت كرد