غزل شماره ۱۷۲

عشق تو نهال حيرت آمد
وصل تو كمال حيرت آمد
بس غرقه حال وصل كآخر
هم بر سر حال حيرت آمد
يك دل بنما كه در ره او
بر چهره نه خال حيرت آمد
نه وصل بماند و نه واصل
آن جا كه خيال حيرت آمد
از هر طرفي كه گوش كردم
آواز سؤال حيرت آمد
شد منهزم از كمال عزت
آن را كه جلال حيرت آمد
سر تا قدم وجود حافظ
در عشق نهال حيرت آمد