غزل شماره ۳۸۰

بارها گفته‌ام و بار دگر مي‌گويم
كه من دلشده اين ره نه به خود مي‌پويم
در پس آينه طوطي صفتم داشته‌اند
آن چه استاد ازل گفت بگو مي‌گويم
من اگر خارم و گر گل چمن آرايي هست
كه از آن دست كه او مي‌كشدم مي‌رويم
دوستان عيب من بي‌دل حيران مكنيد
گوهري دارم و صاحب نظري مي‌جويم
گر چه با دلق ملمع مي گلگون عيب است
مكنم عيب كز او رنگ ريا مي‌شويم
خنده و گريه عشاق ز جايي دگر است
مي‌سرايم به شب و وقت سحر مي‌مويم
حافظم گفت كه خاك در ميخانه مبوي
گو مكن عيب كه من مشك ختن مي‌بويم