غزل شماره ۴۲۴

مشاور شركت بيمه پارسيان

غزل شماره ۴۲۴

۳۵ بازديد


از من جدا مشو كه توام نور ديده‌اي
آرام جان و مونس قلب رميده‌اي
از دامن تو دست ندارند عاشقان
پيراهن صبوري ايشان دريده‌اي
از چشم بخت خويش مبادت گزند از آنك
در دلبري به غايت خوبي رسيده‌اي
منعم مكن ز عشق وي اي مفتي زمان
معذور دارمت كه تو او را نديده‌اي
آن سرزنش كه كرد تو را دوست حافظا
بيش از گليم خويش مگر پا كشيده‌اي


تا كنون نظري ثبت نشده است
امکان ارسال نظر برای مطلب فوق وجود ندارد