غزل شماره ۴۵۹

زين خوش رقم كه بر گل رخسار مي‌كشي
خط بر صحيفه گل و گلزار مي‌كشي
اشك حرم نشين نهانخانه مرا
زان سوي هفت پرده به بازار مي‌كشي
كاهل روي چو باد صبا را به بوي زلف
هر دم به قيد سلسله در كار مي‌كشي
هر دم به ياد آن لب ميگون و چشم مست
از خلوتم به خانه خمار مي‌كشي
گفتي سر تو بسته فتراك ما شود
سهل است اگر تو زحمت اين بار مي‌كشي
با چشم و ابروي تو چه تدبير دل كنم
وه زين كمان كه بر من بيمار مي‌كشي
بازآ كه چشم بد ز رخت دفع مي‌كند
اي تازه گل كه دامن از اين خار مي‌كشي
حافظ دگر چه مي‌طلبي از نعيم دهر
مي مي‌خوري و طره دلدار مي‌كشي