قطعه شماره ۹

دادگرا تو را فلك جرعه كش پياله باد
دشمن دل سياه تو غرقه به خون چو لاله باد
ذروهٔ كاخ رتبتت راست ز فرط ارتفاع
راهروان وهم را راه هزار ساله باد
اي مه برج منزلت چشم و چراغ عالمي
بادهٔ صاف دايمت در قدح و پياله باد
چون به هواي مدحتت زهره شود ترانه‌ساز
حاسدت از سماع آن محروم آه و ناله باد
نه طبق سپهر و آن قرصهٔ ماه و خور كه هست
بر لب خوان قسمتت سهلترين نواله باد
دختر فكر بكر من محرم مدحت تو شد
مهر چنان عروس را هم به كفت حواله باد