شماره ۱

ما برفتيم، تو داني و دل غمخور ما
بخت بد تا به كجا مي برد آبشخور ما
از نثار مژه چون زلف تو در زر گيرم
قاصدي كز تو سلامي برساند بر ما
به دعا آمده‌ام هم به دعا دست بر آر
كه وفا با تو قرين باد و خدا ياور ما
فلك آواره به هر سو كندم مي‌داني؟
رشك مي‌آيدش از صحبت جان پرور ما
گر همه خلق جهان بر من و تو حيف برند
بكشد از همه انصاف ستم داور ما
روز باشد كه بيايد به سلامت بازم
اي خوش آن روز كه آيد به سلامي بر ما
به سرت گر همه آفاق به هم جمع شوند
نتوان برد هواي تو برون از سر ما
تا ز وصف رخ زيباي تو ما، دم زده‌ايم
ورق گل خجل است از ورق دفتر ما
هر كه گويد كه كجا رفت خدا را حافظ
گو به زاري سفري كرد و برفت از بر ما