شماره ۱۶

رهروان را عشق بس باشد دليل
آب چشم اندر رهش كردم سبيل
موج اشك ما كي آرد در حساب
آن كه كشتي راند بر خون قتيل
بي مي و مطرب به فردوسم مخوان
راحتي في الراح لا في السلسبيل
اختياري نيست بدنامي من
ضلني في العشق من يهدي السبيل
آتش روي بتان در خود مزن
ور نه در آتش گذر كن چون خليل
يا بنه بر خود كه مقصد گم كني
يا منه پاي اندرين ره بي‌دليل
با رسوم پيلبانان ياد گير
يا مده هندوستان با ياد پيل
يا مكش بر چهره نيل عاشقي
يا فرو بر جامهٔ تقوي به نيل
حافظا گر معنيي داري بيار
ورنه دعوي نيست غير از قال و قيل