شماره ۱۷

روز عيد است و من امروز در آن تدبيرم
كه دهم حاصل سي‌روزه و ساغر گيرم
چند روزيست كه دورم ز رخ ساقي و جام
بس خجالت كه به روي آمد ازين تقصيرم
من به خلوت ننشينم پس از اين، ور به مثل
زاهد صومعه بر پاي نهد زنجيرم
پند پيرانه دهد واعظ شهرم ليكن
من نه آنم كه دگر پند كسي بپذيرم
آن كه بر خاك در ميكده جان داد كجاست
تا نهم در قدم او سر و پيشش ميرم
مي به زير كش و سجادهٔ تقوي بر دوش
آه اگر خلق شوند آگه از اين تزويرم
خلق گويند كه حافظ سخن پير نيوش
سالخورده ميي امروز به از صد پيرم