بخش ۱۷ - در اشارت به عشق

رونق ايام جواني‌ست عشق
مايهٔ كام دو جهاني‌ست عشق
ميل تحرك به فلك عشق داد
ذوق تجرد به ملك عشق داد
چون گل جان بوي تعشق گرفت
با گل تن رنگ تعلق گرفت
رابطهٔ جان و تن ما ازوست
مردن ما، زيستن ما، ازوست
مه كه به شب نوردهي يافته
پرتوي از مهر بر او تافته
خاك ز گردون نشود تابناك
تا اثر مهر نيفتد به خاك
زندگي دل به غم عاشقي‌ست
تارك جان در قدم عاشقي‌ست