بخش ۲۹ - مناجات

اي رهائي ده هر بيهوشي!
مهر بر لب نه هر خاموشي!
به هواي تو سخن كوشي ما
به تمناي تو خاموشي ما
گر تو در حرف نهي لطف شگرف
لجه‌اي ژرف شود چشمهٔ حرف
بعد توست اصل همه تنگي‌ها
قرب تو مايهٔ يكرنگي‌ها
دل جامي كه بود تنگ از تو
عندليبي‌ست خوش آهنگ از تو
بال پروازش ازين تنگي ده!
نكهت‌اش از گل يكرنگي ده!
دوز از تار فنا دلق، او را!
برهان از خود و از خلق، او را!
عيبش از بي‌هنران سازنهان!
وز گمان هنرش باز رهان!
تا ز عيب و هنر خود آزاد
زيد اندر كنف فضل تو شاد