بخش ۱۰ - خردنامهٔ بقراط

به بقراط شد علم طب آشكار
به او گشت قانون آن استوار
ز هر تار حكمت كه او تافته‌ست
دو صد خرقهٔ تن رفو يافته‌ست
بنه گوش را دل به فهم سليم!
بدان نكته‌هايي كه گفت اين حكيم!
چو خوش گفت كاي مانده در تاب و پيچ!
قناعت كن از خوان گيتي به هيچ!
كشش‌هاي حاجت ز خود دور كن!
ز بي‌حاجتي سينه پر نور كن!
تهي‌دست با ايمني خفته جفت،
به از مالداري كه ايمن نخفت
بود پيش داناي مشكل گشاي
تو مهمان، جهان همچو مهمانسراي
بخور هر چه پيشت نهد ميزبان!
همه تن به شكرانه‌اش شو زبان!
نبيند يكي حال، يزدان شناس
كه واجب نباشد بر آن‌اش سپاس
به هر لقمه زين خوان كه دست آوري
تو را او خورد يا تو او را خوري
مبر چيزها را برون ز اعتدال!
مكن تارك طبع را پايمال!
گر آبت زلال است و نقلت شكر،
به اندازه نوش و به اندازه خور!
فراش ار حريرست و همخوابه حور،
منه پاي بيرون ز خيرالامور