حكايت شمارهٔ ۱۴

چو دارند گنج از سپاهي دريغ
دريغ آيدش دست بردن به تيغ

يكي را از آنان كه غدر كردند با من دَمِ دوستي بود ملامت كردم و گفتم دونست و بي سپاس و سفله و ناحق شناس كه به اندك تغير حال از مخدوم قديم بر گردد و حقوق نعمت سال‌ها در نوردد گفت ار به كرم معذور داري شايد كه اسبم درين واقعه بي جو بود و نمد زين به گرو و سلطان كه به زر بر سپاهي بخيلي كند با او به جان جوان مردي نتوان كرد.

زر بده مرد سپاهي را تا سر بنهد
و گرش زر ندهي سر بنهد در عالم
اذا شبعَ الكميُّ يَصولُ بَطشاً
وَ خاوي البطنِ يَبْطِشُ بِالفَرارِ