حكايت شمارهٔ ۲۲

مال داري را شنيدم كه به بخل چنان معروف بود كه حاتم طايي در كرم. ظاهر حالش به نعمت دنيا آراسته و خست نفس جبلي در وي همچنان متمكن تا به جايي كه ناني به جاني از دست ندادي و گربه بوهريره را به لقمه‌اي ننواختي و سگ اصحاب الكهف را استخواني نينداختي. فيالجمله خانه او را كس نديدي در گشاده و سفره او را سرگشاده.
شنيدم كه به درياي مغرب اندر راه مصر برگرفته بود و خيال فرعوني در سر
حتي اِذا اَدْرَكَهُ الغَرَقُ بادي مخالف كشتي بر آمد

با طبع ملولت چه كند هر كه نسازد؟
شرطه همه وقتي نبود لايق كشتي
.
از زر و سيم راحتي برسان
خويشتن هم تمتعي بر گير

آورده‌اند كه در مصر اقارب درويش داشت ببقيت مال او توانگر شدند و جامه‌اي كهن به مرگ او بدريدند و خز و دمياطي بريدند هم در آن هفته يكي را ديدم ازيشان بر بادپايي روان و غلامي در پي دوان

ردّ ميراث سختتر بودي
وارثان را ز مرگ خويشاوند
بخور اي نيك سيرت سره مرد
كان نگون بخت گرد كرد و نخورد