حكايت شمارهٔ ۳

كوته نكنم ز دامنت دست
ور خود بزنى به تيغ تيزم
بعد از تو ملاذ و ملجائي نيست
هم در تو گريزم ار گريزم

باري ملامتش كردم و گفتم : عقل نفيست را چه شد تا نفس خسيس غالب آمد؟ زماني بفكرت فرو رفت و گفت:

هر كجا سلطان عشق آمد نماند
قوّت بازوي تقوي را محل
پاكدامن چون زيد بيچاره اى
اوفتاده تا گريبان در وحل