بخش ۹۸

حكيمي را پرسيدند چندين درخت نامور كه خداي عزوجل آفريده است و برومند هيچ يك را آزاد نخوانده‌اند مگر سرو را كه ثمره‌اي ندارد. درين چه حكمت است؟ گفت هر درختي را ثمره معين است كه به وقتي معلوم به وجود آن تازه آيد و گاهي به عدم آن پژمرده شود و سرو را هيچ از اين نيست و همه وقتي خوشست و اين است صفت آزادگان.

به آنچه مى گذرد دل منه كه دجله بسى
پس از خليفه بخواهد گذشت در بغداد
گرت ز دست بر آيد چو نخل باش كريم
ورت ز دست نيايد چو سرو باش آزاد