حكايت اتابك تكله

در اخبار شاهان پيشينه هست
كه چون تكله بر تخت زنگي نشست
به دورانش از كس نيازرد كس
سبق برد اگر خود همين بود و بس
چنين گفت يك ره به صاحبدلي
كه عمرم بسر رفت بي حاصلي
بخواهم به كنج عبادت نشست
كه دريابم اين پنج روزي كه هست
چو مي‌بگذرد ملك و جاه و سرير
نبرد از جهان دولت الا فقير
چو بشنيد داناي روشن نفس
بتندي برآشفت كاي تكله بس!
طريقت بجز خدمت خلق نيست
به تسبيح و سجاده و دلق نيست
تو بر تخت سلطاني خويش باش
به اخلاق پاكيزه درويش باش
بصدق و ارادت ميان بسته‌دار
ز طامات و دعوي زبان بسته‌دار
قدم بايد اندر طريقت نه دم
كه اصلي ندارد دم بي‌قدم
بزرگان كه نقد صفا داشتند
چنين خرقه زير قبا داشتند