گفتار اندر نواخت لشكريان در حالت امن

دلاور كه باري تهور نمود
ببايد به مقدارش اندر فزود
كه بار دگر دل نهد بر هلاك
ندارد ز پيكار يأجوج باك
سپاهي در آسودگي خوش بدار
كه در حالت سختي آيد به كار
كنون دست مردان جنگي ببوس
نه آنگه كه دشمن فرو كوفت كوس
سپاهي كه كارش نباشد به برگ
چرا روز هيجا نهد دل به مرگ؟
نواحي ملك از كف بدسگال
به لشكر نگه دار و لشكر به مال
ملك را بود بر عدو دست، چير
چو لشكر دل آسوده باشند و سير
بهاي سر خويشتن مي‌خورد
نه انصاف باشد كه سختي برد
چو دارند گنج از سپاهي دريغ
دريغ آيدش دست بردن به تيغ
چه مردي كند در صف كارزار
كه دستش تهي باشد و كار، زار؟