حكايت

شنيدم كه پيري به راه حجاز
به هر خطوه كردي دو ركعت نماز
چنان گرم رو در طريق خداي
كه خار مغيلان نكندي ز پاي
به آخر ز وسواس خاطر پريش
پسند آمدش در نظر كار خويش
به تلبيس ابليس در چاه رفت
كه نتوان از اين خوب تر راه رفت
گرش رحمت حق نه دريافتي
غرورش سر از جاده برتافتي
يكي هاتف از غيبش آواز داد
كه اي نيكبخت مبارك نهاد
مپندار اگر طاعتي كرده‌اي
كه نزلي بدين حضرت آورده‌اي
به احساني آسوده كردن دلي
به از الف ركعت به هر منزلي