حكايت

يكي سيرت نيكمردان شنو
اگر نيكبختي و مردانه رو
كه شبلي ز حانوت گندم فروش
به ده برد انبان گندم به دوش
نگه كرد و موري در آن غله ديد
كه سرگشته هر گوشه‌اي مي‌دويد
ز رحمت بر او شب نيارست خفت
به مأواي خود بازش آورد و گفت
مروت نباشد كه اين مور ريش
پراگنده گردانم از جاي خويش
درون پراگندگان جمع دار
كه جمعيتت باشد از روزگار
چه خوش گفت فردوسي پاك زاد
كه رحمت بر آن تربت پاك باد
ميازار موري كه دانه‌كش است
كه جان دارد و جان شيرين خوش است
سياه اندرون باشد و سنگدل
كه خواهد كه موري شود تنگدل
مزن بر سر ناتوان دست زور
كه روزي به پايش در افتي چو مور
نبخشود بر حال پروانه شمع
نگه كن كه چون سوخت در پيش جمع
گرفتم ز تو ناتوان تر بسي است
تواناتر از تو هم آخر كسي است