حكايت

قضا را من و پيري از فارياب
رسيديم در خاك مغرب به آب
مرا يك درم بود برداشتند
به كشتي و درويش بگذاشتند
سياهان براندند كشتي چو دود
كه آن ناخدا ناخدا ترس بود
مرا گريه آمد ز تيمار جفت
بر آن گريه قهقه بخنديد و گفت
مخور غم براي من اي پر خرد
مرا آن كس آرد كه كشتي برد
بگسترد سجاده بر روي آب
خيال است پنداشتم يا به خواب
ز مدهوشيم ديده آن شب نخفت
نگه بامدادان به من كرد و گفت
عجب ماندي اي يار فرخنده راي؟
تو را كشتي آورد و ما را خداي
چرا اهل دعوي بدين نگروند
كه ابدال در آب و آتش روند؟
نه طفلي كز آتش ندارد خبر
نگه داردش مادر مهرور؟
پس آنان كه در وجد مستغرقند
شب و روز در عين حفظ حقند
نگه دارد از تاب آتش خليل
چو تابوت موسي ز غرقاب نيل
چو كودك به دست شناور برست
نترسد وگر دجله پهناورست
تو بر روي دريا قدم چون زني
چو مردان كه بر خشك تردامني؟