حكايت

چه خوش گفت شاگرد منسوج باف
چو عنقا برآورد و پيل و زراف
مرا صورتي برنيايد ز دست
كه نقشش معلم ز بالا نبست
گرت صورت حال بد يا نكوست
نگارندهٔ دست تقدير، اوست
در اين نوعي از شرك پوشيده هست
كه زيدم بيازرد و عمروم بخست
گرت ديده بخشد خدواند امر
نبيني دگر صورت زيد و عمرو
نپندارم ار بنده دم دركشد
خدايش به روزي قلم دركشد
جهان آفرينت گشايش دهاد
كه گر وي ببندد نشايد گشاد