مثل

شتر بچه با مادر خويش گفت:
بس از رفتن، آخر زماني بخفت
بگفت ار به دست منستي مهار
نديدي كسم باركش در قطار
قضا كشتي آن جا كه خواهد برد
وگر ناخدا جامه بر تن درد
مكن سعديا ديده بر دست كس
كه بخشنده پروردگارست و بس
اگر حق پرستي ز درها بست
كه گر وي براند نخواند كست
گر او تاجدارت كند سر برآر
وگرنه سر نااميدي بخار