حكايت

يكي نان خورش جز پيازي نداشت
چو ديگر كسان برگ و سازي نداشت
كسي گفتش اي سغبهٔ خاكسار
برو طبخي از خوان يغما بيار
بخواه و مدار اي پسر شرم و باك
كه مقطوع روزي بود شرمناك
قبا بست و چاپك نورديد دست
قبايش دريدند و دستش شكست
همي گفت و بر خويشتن مي‌گريست
كه مر خويشتن كرده را چاره چيست؟
بلا جوي باشد گرفتار آز
من وخانه من بعد و نان و پياز
جويني كه از سعي بازو خورم
به از ميده بر خوان اهل كرم
چه دلتنگ خفت آن فرومايه دوش
كه بر سفرهٔ ديگران داشت گوش