حكايت

كسي گفت حجاج خون‌خواره‌اي است
دلش همچو سنگ سيه پاره‌اي است
نترسد همي ز آه و فرياد خلق
خدايا تو بستان از او داد خلق
جهانديده‌اي پير ديرينه زاد
جوان را يكي پند پيرانه داد
كز او داد مظلوم مسكين او
بخواهند وز ديگران كين او
تو دست از وي و روزگارش بدار
كه خود زير دستش كند روزگار
نه بيداد از او بهره‌مند آيدم
نه نيز از تو غيبت پسند آيدم
به دوزخ برد مدبري را گناه
كه پيمانه پر كرد و ديوان سياه
دگر كس به غيبت پيش مي‌دود
مبادا كه تنها به دوزخ رود