حكايت

يكي برد با پادشاهي ستيز
به دشمن سپردش كه خونش بريز
گرفتار در دست آن كينه توز
همي گفت هر دم به زاري و سوز
اگر دوست بر خود نيازردمي
كي از دست دشمن جفا بردمي؟
بتا جور دشمن به دردش پوست
رفيقي كه بر خود بيازرد دوست
تو با دوست يكدل شو و يك سخن
كه خود بيخ دشمن برآيد ز بن
نپندارم اين زشت نامي نكوست
به خشنودي دشمن آزار دوست