درياي جمال

سر زلفت به كناري زن و رخسارگشا
تا جهان محو شود، خرقه كشد سوي فنا
به سر كوي تو اي قبله دل، راهي نيست
ورنه هرگز نشوم راهي واديّ مِنا
از صفاي گل روي تو هر آن كس برخورد
بَركَند دل  ز حريم و نكُند رو به صفا
طاق ابروي تو محراب دل و جان من است
من كجا و تو كجا؟ زاهد و محراب كجا؟
ملحد و عارف و درويش و خراباتي و مست
همه در امرِ تو هستند و تو فرمانفرما
خرقه صوفي و جام مي و شمشير جهاد
قبله‏گاهي تو و اين جمله، همه قبله نما
رَسَم آيا به وصال تو كه در جان مني؟
هجر روي تو كه در جان مني، نيست روا
ما همه موج و تو درياي جمالي اي دوست
موج درياست، عجب آنكه نباشد دريا