قبله محراب

خم ابروي كجت قبله محراب من است
تاب گيسوي تو خود، راز تب و تاب من است
اهل دل را به نيايش، اگر آدابي هست
ياد ديدار رُخ و موي تو، آداب من است
آنچه ديدم ز حريفان همه هشياري بود
در صف مي‏زده بيداري من، خواب من است
در يَم علم و عمل، مدعيان غوطه ورند
مستي و بيهشي مي زده گرداب من است
هر كسي از گنهش، پوزش و بخشش طلبد
دوست در طاعت من، غافر و توّاب من است
حاش للّه كه جز اين ره، ره ديگر پويم
عشق روي تو سرشته به‏گل و آب من است
هر كسي از غم و شادي است نصيبي، او را
مايه عشرت من، جامِ ميِ ناب من است