فتواي من

سر كوي تو، به جان تو قسم! جاي من است
به خم زلف تو، در ميكده ماواي من است
عارفانِ رخ تو جمله ظلومند و جهول
اين ظلوميّ و جهولي، سر و سوداي من است
عاشق روي تو حسرت زده اندر طلب است
سر نهادن به سر كوي تو، فتواي من است
عالم و جاهل و زاهد، همه شيداي تواند
اين نه تنها رقم سرّ سويداي من است
رخ گشا، جلوه نما، گوشه چشمي انداز
اين هواي دل  غمديده شيداي من است
مسجد و صومعه و بتكده و دير و كنيس
هر كجا مي‏گذري، ياد دل‏آراي من است
در حجابيم و حجابيم و حجابيم و حجاب
اين حجاب است كه خود، راز معماي من است