خانه عشق

خانه عشق است و منزلگاه عشّاق حزين است
پايه آن برتر از دروازه عرشِ برين است
اين سرا، بارافكن مي‏خوردگان راه يار است
با پريشان حالي و مستي و بيهوشي قرين است
از جهان هستي و ملك جهان بيني برون است
با گروه نيستي جويان عاشق، همنشين است
مسكن سوداگرانِ روي يار گلعذار است
مركز دلدادگان آن نگارِ مه جبين است
پرده داران حرم فرمانروايان طريقند
باني اين بارگه آواره از روي زمين است
عاكف اين كعبه وارسته ز مدح اين و آن است
خادم اين ميكده دور از ثناي آن و اين است