مبتلاي دوست

باد صبا، گذر كني ار در سراي دوست
بر گو كه: دوست سر ننهد جز به پاي دوست
من سر نمي نهم، مگر اندر قدوم يار
من جان نمي دهم، مگر اندر هواي دوست
كردي دل مرا ز فراق رُخت، كباب
انصافْ خود بده كه بُوَد اين سزاي دوست؟
مجنون اسير عشق شد؛ امّا چو من نشد
اي كاش كس چو من نشود مبتلاي دوست