غم يار

باده از پيمانه دلدار، هشياري ندارد
بي‏خودي از نوش اين پيمانه، بيداري ندارد
چشم بيمار تو هر كس را به بيماري كشاند
تا ابد اين عاشق بيمار، بيماري ندارد
عاشق از هر چيز جز دلدار، دل بركنده خامش
چونكه با خود جز حديث عشق، گفتاري ندارد
با كه بتوان گفت از شيريني درد غم يار
جز غم دلدار، عاشق‏پيشه غمخواري ندارد
بر سر بالين بيمار رخت، روزي گذر كن
بين كه جز عشق تو بر بالين، پرستاري ندارد
لطف كن اي دوست، از رخ پرده بگشا، ناز كم كن
دل تمنايي ز دلبر غير ديداري ندارد