فارق از عالم

فقر فخر است اگر فارغ از عالم باشد
آنكه از خويش گذر كرد، چه‏اش غم باشد؟
طالع بخت در آن روز بر آيد كه شبش
يار تا صبح ورا مونس و همدم باشد
طربِ ساغرِ درويش نفهمد، صوفي
باده از دست بتي گير كه محرم باشد
طوطي باغ محبّت نرود كلبه جغد
بازِ فردوس كجا كلب معلّم باشد؟
اين دل گمشده را يا به پناهت بپذير
يا رها ساز كه سرگشته عالم باشد