كتاب عمر

پيري رسيد و عهد جواني تباه شد
ايّام زندگي، همه صرف گناه شد
بيراهه رفته پشت به مقصد، همي روم
عمري دراز، صرف در اين كوره راه شد
وارستگان، به دوست پناهنده گشته‏اند
وابسته‏اي چو من به جهان، بي پناه شد
خودخواهي است و خودسري و خودپسندي است
حاصل ز عمرِ آنكه خودش، قبله‏گاه شد
دلدادگان، كه روي سفيدند پيش يار
رنج مرا نديده كه رويم سياه شد
افسوس بر گذشته، بر آينده صد فسوس
آن را كه بسته در رسن مال و جاه شد
از نورْ رو به ظلمتم؛ اي دوست، دست گير
آن را كه رو سيه به سراشيب چاه شد