ديار دلدار

كور كورانه به ميخانه مرو، اي هشيار
خانه عشق بود، جامه تزوير برآر
عاشقانند در آن خانه، همه بي سر و پا
سروپايي اگرت هست، در آن پانگذار
تو كه دلبسته تسبيحي و وابسته دير
ساغر باده از آن ميكده، اميد مدار
پاره كن سبحه و بشكن درِ اين دير خراب
گر كه خواهي شوي آگاه، ز سرّالاسرار
گر نداري سر عشاق و نداني ره عشق
سر خود گير و ره عشق به رهوار سپار
باز كن اين قفس و پاره كن اين دام از پاي
پرزنان، پرده‏دران رو به ديار دلدار