در هماي دوست

من در هواي دوست، گذشتم ز جان خويش
دل از وطن بريدم و از خاندان خويش
در شهر خويش، بود مرا دوستان بسي
كردم جدا، هواي تو از دوستان خويش
من داشتم به گلشن خود، آشيانه‏اي
آواره كرد عشق توام ز آشيان خويش
مي‏داشتم گمان كه  تو  با من وفا كني
ورنه، برون نمي‏شدم از بوستان خويش