محرم عشق

وه، چه افراشته شد در دو جهان پرچم عشق
آدم و جنّ و مَلَك، مانده به پيچ و خم عشق
عرشيان، ناله و فرياد كنان در ره يار
قدسيان بر سر و بر سينه زنان، از غم عشق
عاشقان از در و ديوار هجوم آوردند
طرفه سرّي است هويدا، ز در محكم عشق
ريزه خوارانِ  درِ ميكده شاداب شدند
جلوه‏گاهي است ز رندان، به درِ خاتم عشق
غم مخور، اي دل ديوانه كه راهت ندهند
پيش سالك نبود فرق، ز بيش و كم عشق
به حريفانِ ستم پيشه، پيامم برسان
جز من مست، نباشد دگري محرم عشق