آيينه جان

بر در ميكده بگذشته ز جان، آمده‏ام
پشت پايي زده بر هر دو جهان، آمده‏ام
جان كه آيينه هستي است در اقليم وجود
بر زده سنگ به آيينه جان، آمده‏ام
سرّهستي چو نشد حاصلم از ملك شهود
در نهانخانه پي سرّ نهان، آمده‏ام
جلوه روي تو بي منّت كس مقصود است
كاين همه راهْ كران تا به كران آمده‏ام
دستگيري كنم اي خضر كه در اين ظلمات
پي سرچشمه آب حَيوان آمده‏ام
همّت اي دوست كه من، چشم ببستم ز جهان
به سر كوي تو، چشمِ نگران آمده‏ام
خوشدل از عاقبت كار شو، اي هندي، از آنك
بر در پير ره از بخت جوان آمده ام