كعبه مقصود

هر جا كه شدم، از تو ندايي نشنيدم
جز از بت و بتخانه، اثر هيچ نديدم
آفاق پر از غلغله است از تو و هرگز
با گوش كر خود به صدايي نرسيدم
دنيا همه درياي حيات و من مسكين
يك قطره از اين موج خروشان، نچشيدم
رفتند حريفان به سوي كعبه مقصود
با محملي از نور و به گردش نرسيدم
اين خرقه پوسيده، رها كرده و رفتند
من شاد به اين پوسته در خرقه خزيدم
صاحبدل آشفته گذشت از پل و من باز
دنبال خسان پشت به پل كرده دويدم
مرغان همه بشكسته قفس را و پريدند
من در قفس افتاده، به خود تار تنيدم
يا رب! شود آن روز كه در جمع حريفان
بينم كه از اين لانه گنديده پريدم؟